(Toespraak tijdens de herdenkingsbijeenkomst Concerto in Memoriam op 12 juni 2026 in Middelburg) De geschiedenis die ik jullie ga vertellen speelt ver van hier én is toch heel dichtbij omdat het over ons allemaal gaat. Want dit verhaal gaat over herdenken, over liefde, over nooit vergeten, over hoe je met verlies kunt omgaan… Het gaat over Aron Valur Gudmundsson, wat zou er van hem geworden zijn? Op het idyllische kerkhof naast het Hvalsneskirkja op het schiereiland Reykjane

Ze is pas 56 en sinds ze vorig jaar mei te horen kreeg dat ze nog hooguit een jaar heeft, kijkt ze de dood in de ogen. Een geschiedenis van seksueel misbruik en mishandeling. Ze heeft een leven geleefd. En nu zit ze triomfantelijk tegenover me, de armen over elkaar, op het hoog-laag-bed in de kleine woonkamer. Ze moet oppassen met haar energie. Als ze met de hond het de dijk op wil om over de zee uit te kijken, moet ze goed nadenken over wat haar later die dag nog te wachten

Vandaag is het vijftig jaar nadat mijn vader overleed. Ik ben zeventien en ik loop vanaf het winkelcentrum langs het water naar huis als ik word overvallen door een lawine. Het komt uit het niets, maar een halve eeuw later is de herinnering levend als toen. Het is een peilloze diepte waarin ik plotseling verdwijn. Ik hap naar adem en voel een leegte die als een zaag door m’n ziel snijdt. Wanhoop maakt zich van me meester. Het moet 7 of 8 januari 1976 geweest zijn. Ik ben redd

‘’Welkom bij dit afscheid van Liesbeth. Straks een uitgebreider welkom; ik wil jullie eerst iets vertellen. Ik wil vertellen over een gebeurtenis die een groot stempel heeft gedrukt op het leven van Liesbeth en Erik. Een gebeurtenis van vijftig jaar geleden. Het is een vrijdagmiddag, eind februari 1975. Het zijn de jaren van arbeidstijdverkorting. Vader Erik is om half vier ’s middags klaar met werken. Het gezin heeft drie kinderen. De jongste is Manuela van drie. ‘’Ik zie Ma