DE STRIJD DIE NOOIT OPHOUDT

‘’Welkom bij dit afscheid van Liesbeth. Straks een uitgebreider welkom; ik wil jullie eerst iets vertellen. Ik wil vertellen over een gebeurtenis die een groot stempel heeft gedrukt op het leven van Liesbeth en Erik. Een gebeurtenis van vijftig jaar geleden.

Het is een vrijdagmiddag, eind februari 1975. Het zijn de jaren van arbeidstijdverkorting. Vader Erik is om half vier ’s middags klaar met werken. Het gezin heeft drie kinderen. De jongste is Manuela van drie. ‘’Ik zie Manueeltje nergens,’’ zegt vader Erik tegen Liesbeth. Hij gaat naar buiten, zoekt haar, maar kan haar niet vinden.

In de brandgang loopt een klein manneke met wie ze regelmatig speelde. ‘’Weet jij waar Manueeltje is,’’ vraagt Erik. Waarop het jongetje antwoordt met: ‘’Ze zit op het water.’’ Erik loopt eerst naar huis. ‘’Ik wist helemaal niet dat er water was, maar achter een bungalow was een vijver waar je zo naartoe kon.’’

Hij gaat opnieuw zoeken, komt bij de vijver en ziet Manueeltje voorover in het water liggen. Ze blijkt verdronken. De tragische gebeurtenis trekt een enorme wissel op het gezin. Op maandag 24 februari 1975 wordt kleine Manuela, begraven op de begraafplaats in Breskens.

Het verdriet is hartverscheurend. Zó groot dat moeder Liesbeth het niet kan opbrengen om het grafje van haar dochter te bezoeken. Vader Erik gaat er in het begin bijna dagelijks naartoe. Soms in de pauze van zijn werk. Dan staat hij alleen op de plek waar Manueeltje ligt.

Het verlies hangt als een zware deken over het gezin. Vader Erik vlucht in zijn werk. Werkte soms wel 16 of 17 uur per dag. Ook Liesbeth krijgt het advies om te gaan werken. Ze begint met 20 uur in de week, maar gaandeweg werkt ze misschien wel 40 uur.

Breskens blijft een plek waar voor eeuwig de herinnering aan Manuela aan kleeft. Zestien jaar na de tragische gebeurtenis, besluiten ze te gaan verhuizen. ‘’We hadden het gevoel dat we daar weg moesten,’’ zegt Erik.

Elk jaar rond de overlijdensdatum van Manuela was Liesbeth wat down en depressief. En Erik vertelde een paar dagen geleden dat hij er nog elke dag aan denkt. Het is een verlies dat nooit over gaat en het is zoeken naar de manier om ermee om te gaan.

En waarom vertel ik dat nu? Deze week keek ik naar een interview met de ongeneeslijk zieke tv-presentator Martijn Krabbé en die haalde een uitspraak aan van acteur Robin Williams: “Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.”

Iedereen die je ontmoet voert een strijd waar je niets van weet. Wees aardig. Altijd.

Liesbeth en Erik voerden hun strijd om na het verlies van Manuela overeind te blijven. Om er te zijn voor hun andere twee kinderen (…). Een onzichtbare strijd van meer dan een halve eeuw.

Ieder voor zich en soms mét en tegen elkaar. Een strijd, waar velen niets van wisten en die ons vandaag leert om eerst te luisteren en pas daarna te oordelen, als er al geoordeeld moet worden.

Voor Liesbeth is de strijd voorbij. Welkom bij deze herdenkingsceremonie (…). ‘’

(Gepubliceerd met toestemming van de familie)